apnermeij-headersticker-1695sticker-395

R O M A N

R E V E N D A E L E

In de beklemmende volksbuurt Revendaele waart een pyromaan rond. De wijkbewoners menen op basis van vooroordelen te weten wie de dader is. Dit kan echter niet in het openbaar worden uitgesproken, want sinds kort waait er een politieke wind door het land die dicteert dat mensen geen vooroordelen behoren te hebben.

Revendaele kent geen hoofdpersonen of helden, enkel burgers. Zij zwijgen over elke gedachte die naar een vooroordeel riekt. Door hun acties echter, staan zij uiteindelijk allen naakt.

Het boek heeft een bijzonder vertelperspectief. De consensus die in de wijk heerst, is aan het woord als verteller. Deze heft vaak het vingertje. Het taalgebruik is expres archaïsch, alsof het zich in de jaren vijftig van de vorige eeuw afspeelt.

  

Genre: literair mozaïekverhaal
Doelgroep: kluizenaars, excentriekelingen en boekenwurmen
Uitgeverij: Pumbo
Aantal pagina’s: 110 (in gedrukte vorm, paperback 145 x 210 mm)
Prijs paperback: 16,95 euro (= 1,90 euro verdiensten voor de auteurs)
Prijs ePub of PDF: 3,95 euro (= 1,87 euro verdiensten voor de auteurs)

Grijze lijn

F R A G M E N T   R E V E N D A E L E

Hoofdstuk 1

    Haastige files, onrustige motoren, ‘s ochtends toeterend naar west, ‘s avonds toeterend naar oost. Niemandsland sluimert halverwege ernaast. Revendaele, aan de ring lig je gekluisterd, maar een geluidswal onttrekt je aan het zicht. Niets duidt op je bestaan, geen afslag, geen venster of bord. Alleen je goudkleurige haantje – decennia lang de wind trotserend – kijkt aangeslagen over de schutting naar het geraas.
    Revendaele, vergeten annalen. Je naam geschonken aan een verdwenen landhuis, de herinnering gewist. Eén Reef? Twee Reven? De levenden weten niet wat het is. Laatst hoorden we een heuglijk feit: appelbomen schijnen in je aarde gewroet te hebben.
    Levend groen, vandaag is het niet meer in je gelederen te vinden. Een grasveldje, achtertuinen, niet noemenswaardig. Tussen verzakte stoeptegels gedijt onkruid, hier en daar een bloempje. Enkel de lange schaduwen van populieren, geplant langs de westzijde, wagen het zich in het licht van de ondergaande zon uit te strekken over je domein. Blinde vingers tasten af, zonder aan te raken.

    Laat ons gaan, de hoogte in, de geluidswal over, tot boven je daken. Wat is het dat je ons laat zien? Nauwe straten, een degelijk grondplan, je huizen zijn gelijk aan elkaar. Een volkswijk, gebouwd anno 1947. De mode van toen dicteerde dat je bruine bakstenen draagt onder rode pannen. Als eerste telg van een architectonische revolte kom je er bekaaid van af, maar die sobere jas is tevens je schoonheid. De oplettende kijker heeft het al gezien: variatie is te vinden in subtiele details. Geen erker is bij nadere beschouwing gelijk aan elkaar, sporadisch duikt een dakkapel op, een siersteen op de hoek van twee straten. Revendaele, wars van pronkzucht. Je hebt het temperament van arbeiders, arbeiders die je lang geleden bevolkten.

    Om te weten wie vandaag in je wonen moeten we dalen, naar dat verlichte raam bijvoorbeeld; familie Oudestempel, schuin boven buurvrouw Suikerleen.

Grijze lijn

F R A G M E N T   R E V E N D A E L E

Hoofdstuk 18

    Voor de oprit tot Revendaele heeft zich in het roze licht van de zonsopkomst een keurig gekleed groepje mensen vervoegd. Zij zijn – mede vanwege het onmenselijk vroege tijdstip – in begrafenisstemming. Norse blikken, gestreken smoelwerken, gehuld in zwart. De evenzo zwarte inhoud van kartonnen bekers wordt hen gegund om het opstaansleed te verzachten. Het is meegebracht door een griffier, een jongeman die zich ten doel heeft gesteld zijn superieuren een goedkeurend gebaar te doen ontlokken. Het wordt hem zijdelings gegund.

    Twee werkmannen leggen met Engelse sleutel de laatste hand aan een ijlings opgebouwde constructie, waarvan de functie te raden overlaat. Het is voorzien van traptreden, met bovenop een katheder. Het doet denken aan een Middeleeuwse bestormingstoren, gedragen door vier wielen, op de plaats gehouden dankzij een dwars over de weg liggend stuk hout.

    Als het klaar is, schuiven de mannen het oorlogstuig vooruit tot halverwege de oprit en steken een duim omhoog naar een dame die zich onder de wachtenden bevindt. Deze hier draagt een hoofddeksel getuigend van verheven allooi. Zij laat zich door een bediende in een toga hijsen, terwijl een ander haar kartonnen koffiebeker vasthoudt. Met grimmige statigheid loopt ze vooruit en betreedt het opstapje van het vooruit geschoven spreekgestoelte (want dat is waar het bouwsel spoedig voor blijkt te dienen). Daar staat ze verheven, de rug naar haar collegae gekeerd, uitkijkend over de toegangsstraat tot de wijk Revendaele, waar op dit uur niemand aanwezig is. Rookwalmen toornen boven het te belegeren bastion uit; herinnering aan een onstuimige nacht.
    Eenmalig klinkt haar voorzittershamer op het hout. Juist op dat moment komt de eerste beklaagde tevoorschijn vantussen het steen: een nog slaapdronken bewoner uit de Zeilstraat, die met open mond blijft staren naar deze wonderlijke opvoering. Met een kamerjas over zijn pyjama, blote voeten in geruite pantoffels, de ochtendkrant onder zijn arm, ziet de man er als een ontsnapt psychiatrisch patient uit. Wat hij niet weet – wat geen van ons kon weten – was dat het electoraat hem daadwerkelijk voor een psychiatrisch patiënt hield.
 
    ‘Heden ten dage, vier december, verscheen ik voor een gemeenschap, wonende te Revendaele’, begint de procureur-generaal haar vonnis, dat onder de heerschappij van de Nieuwe Politiek geen vonnis mag heten en toch in uitwerking daarvan weinig verschilt.
    Aan haar linkerzijde beginnen drie griffiers achter in de haast neergezette schragentafels als wildemannen te pennen.
    ‘Het Hof acht het aannemelijk gemaakt’, vervolgt de procureur-generaal, ‘dat deze gemeenschap als consensus betiteld dient te worden en als dusdanig bestaansrecht geniet. Zij tolereert vooroordelend en haatbevorderend gedrag onder de leden, wat resulteert in openlijke ondermijning van het politieke staatsbestel. Als gevolg van deze collectivistische anarchie is een sfeer ontstaan waarbinnen onrustgevoelens van één of meerdere geesteszwakke medeburgers tot uiting zijn gekomen in pyromanie. Het Hof beveelt aan – om op basis van Humanitaire Grondwet 1A – maatregelen te nemen die uitbreiding van dit soort excessen voorkomen. Een quarantaineregeling bevelen wij aan als medicament. Uitvoering van deze maatregel valt onder verantwoordelijkheid van het college van Burgemeester en Wethouder ter plaatse. Dan rest Het Hof niets anders dan deze uitspraak te bekrachtigen met een oproep voortvarend tot uitvoer over te gaan.’

© Apner-Meij

Grijze lijn

bestelditboek3

Heb je Revendaele gelezen?
Geef onderaan een reactie of review, voorzien van je naam.
(Het kan een uur tot een dag duren voor je post algemeen zichtbaar wordt.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s