apnermeij-headersticker-1695sticker-395

R O M A N

0 , / 3 /

Iedere dag rekent Jacob Jobse op kantoor de fluxus uit. Niemand weet wat dat is en niemand vraagt het zich af, ook Jacob zelf niet. Op een dag raakt hij ernstig verstrikt in de gevolgen van een rekenfout. Fraude, zo luidt de beschuldiging van de onderzoeksvormingscommissie.

Jacob begint een kruisgang langs afdelingen binnen het bedrijf waar hij voorheen nog nooit van had gehoord. Iedere afdeling meent over Jacobs lot te mogen beslissen en slaat hem om de oren met bizarre protocollen en regelgeving.

Thematiek
0,/3/ is een humoristische uitvergroting van de moderne kantoormens. Het verhaal speelt zich af bij een fictieve multinational in de financiële sector. Het businessmodel van dit bedrijf is geheel op lucht gebaseerd. Over producten of diensten wordt niet langer gesproken. Werknemers zijn enkel in dienst om elkaar bezig te houden.

 

Genre: satire, roman
Doelgroep: doemdenkers, sceptici, intellectuelen en kantoormensen met zelfspot
Hoe spreek je de titel uit?: nul komma drie repetent
Uitgeverij: Pumbo
Aantal pagina’s: 107 (in gedrukte vorm, paperback 145 x 210 mm)
Prijs paperback: 16,95 euro (= 1,93 euro verdiensten voor de auteurs)
Prijs ePub of PDF: 3,95 euro (= 1,87 euro verdiensten voor de auteurs)

Grijze lijn

F R A G M E N T   0 , / 3 /

(Een fragment waarin hoofdpersoon Jacob Jobse (werknemer 473844) op eigen houtje op bezoek gaat bij de CEO van het bedrijf.)

    ‘Goedemiddag, u komt voor mij?’ – ze klonk enthousiast in haar verbazing. ‘U bent helemaal naar de vijftigste etage gekomen om de CEO te spreken? Dat is al maanden niet meer voorgekomen. Wat leuk, wacht!’ – ze stond op en liep luid galmend op haar stilettohakken naar het glazen bureau om op een knopje te drukken.
    ‘Samantha? Twee koffie graag. U drinkt koffie?’
Jacob knikte.
    ‘Neemt u plaats’ – ze wees uitnodigend naar één van de twee designstoelen aan haar glazen bureau. Zelf ging ze achter het bureau zitten, haar benen gekruist, haar handen gevouwen.
    ‘Wat kan ik voor u doen, meneer eh…?’
‘473844. Ik ben van etage twaalf.’
‘Etage twaalf, eens even denken… Ah! De dagelijkse berekening van de fluxus, een etage in het hart van ons bedrijf. Hoe gaat het met de berekening? Ik hoor eigenlijk nooit meer iets over de fluxus. Mijn motto is altijd: ‘een goede manager zorgt dat hij zichzelf overbodig maakt’. Dat motto heb ik bijzonder goed toegepast. Dit bedrijf heeft haar CEO niet langer nodig. Het bedrijf is als een organisme geworden, het houdt zichzelf in stand. Sinds enkele jaren kom ik mijn kantoor niet meer uit. Ik geloof niet dat het iemand is opgevallen. Is het u opgevallen?’
    Jacob schudde van nee.
‘Het is een experiment ziet u. Net als mijn vader, grootvader en overgrootvader hou ik van experimenteren met managementtechnieken. De techniek die ik nu hanteer is ‘niets doen’. Als leidinggevende behoor je niet in de weg te staan bij professionals. Die weten zelf het beste hoe het werk ingericht kan worden, vindt u ook niet meneer 473844?’
‘Uh, ja..’

    Ze keek op het scherm van haar laptop.
‘U bent een zevenenveertignummer. Dan bent u een afdelingshoofd. Is mijn visie op management goed doorgekomen in uw laag van de organisatie? Ik bedoel, ik ga natuurlijk niet de etages langs, dat zou haaks staan op mijn filosofie om onzichtbaar te blijven.’
‘Mijn etage is opgeheven.’
‘De twaalfde is overbodig? Uitstekend! Dan is het bedrijf rond. Als de kerntaak niet meer hoeft te worden uitgevoerd, dan runt de organisatie daadwerkelijk zichzelf.’
    ‘Ik denk dat het toch iets anders zit’, zei Jacob aarzelend. ‘Er is een fout gemaakt. Daar wilde ik u over spreken.’
‘Een fout? Dat is toch zeker al niet voorgekomen sinds… eh, sinds ik ‘niets meer doe’. Ach, maar dat is prachtig nieuws! Van fouten leert een organisatie, we moeten er transparant mee omgaan. Wat is de fout precies? Bent u daar al achter?’
‘Heeft u het nieuws dan niet gevolgd?’
‘Oh nee, al jáááren niet meer. Ik word er altijd zo treurig van. Al die hongerige kindjes in Derde-Wereldlanden, al die oorlogen. Van de beursberichten word je ook al niet vrolijk. Waar blijft Samantha trouwens met de koffie?’ – ze drukte nerveus een paar keer op de knop op haar bureau.
‘Samantha, twee koffie graag.’

© Apner-Meij

Grijze lijn

bestelditboek3

Heb je 0,/3/ gelezen?
Geef onderaan een reactie of review, voorzien van je naam.
(Het kan een uur tot een dag duren voor je post algemeen zichtbaar wordt.)

Advertenties

One comment

  1. Prachtig verhaal dat angstig eng de realiteit raakt van de absurde kantoor wereld. Prachtig hoe beschreven wordt hoe een financiele instantie zichzelf als een soort kankergezwel achtige parasiet in de wereld economie plaatst en hoe de personages/mensen met enige kennis hier puur uit eigenbelang het meeste uit halen dat ze maar kunnen ten koste van de mensheid. Vooral het einde, hoewel eerst best grappig en tevens absurd was met die laatste stap wel heer erg confronterend aan de realiteit waardoor je moeilijk kan achterhalen welke van de twee mogelijkheden er voor de hoofdpersoon als toekomst liggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s